δύο βιβλία για εισαγωγή των μικρών παιδιών στις “δύσκολες” έννοιες του πολέμου και του θανάτου

Η χθεσινη μας συνάντηση της 13/3/2012 ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες. Κι αυτό γιατί ξεκίνησε με μία ένσταση από την πλευρά της Ελίνας για το κατά πόσο το βιβλίο “Ο Εχθρός” του Σερζ Μπλοκ (εκδόσεις Πατάκη) είναι κατάλληλο να διαβαστεί σε παιδιά μικρής ηλικίας εξ’ αιτίας των εννοιών του πολέμου και των εικόνων του θανάτου που περιέχει. Απολύτως σεβαστή τοποθέτηση, η οποία άλλωστε μας έδωσε την δυνατότητα να έχουμε μία πολυ όμορφη κουβέντα.

To συμπέρασμα της κουβέντας αυτής ήταν ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι εξαιρετικό! Μέσα από μια λιτή εικονογράφηση επάνω σε λευκό φόντο (σύμβολο της ψυχρότητας του πολέμου – αλλά και της ειρήνης?) και με ένα κείμενο κοφτερό καταφέρνει να προβληματίσει μικρούς και μεγάλους επάνω στο αιώνιο ζήτημα: τι έχουν να χωρίσουν οι άνθρωποι μεταξύ τους, άσπροι, μαύροι, κόκκινοι; αφού όλοι άνθρωποι είμαστε, με τις ίδιες αδυναμίες και τις ίδιες ανάγκες…. Ένα πολύ γλυκό και ανθρώπινο βιβλίο πίσω από την σκληρή επιφάνεια του αίματος και της αντιπαλότητας.

Ενα βιβλίο που σίγουρα πετυχαίνει τον αντικειμενικό του στόχο, μια που όπως είπε και  ο Νέστορας (4,5 ετών) “μας λέει ότι ο πόλεμος είναι κακό πράγμα”!

Εξ΄ίσου ενδιαφέρουσα και η δεύτερη χθεσινή μας επιλογή, “Η ποδηλάτισσα” του Οδ. Ελύτη από τις εκδόσεις της Εστίας με την πολυ όμορφη εικονογράφηση του Δημήτρη Καλοκύρη.

Στην Λέσχη μας έχουμε αναφερθεί πολλές φορές στο πόσο καλοδεχούμενα είναι από τα παιδιά μεγάλα κομμάτια της ποίησης του Ελύτη (κυρίως Τα Ρω του Ερωτα, αλλά και το Φωτόδεντρο, και ο Ηλιος Ηλιάτορας), ίσως λόγω των όμορφων εικόνων που δημιουργεί, ίσως λόγω και της άμεσης σύνδεσης με τα αρχέγονα στοιχεία της Ελλαδικής φύσης.

Η επιλογή βέβαια του συγκεκριμένου βιβλίου από εμάς έγινε και για έναν άλλο, πολύ συγκεκριμένο λόγο: γιατί δίνει στους γονείς μία εξαιρετική δυνατότητα να μιλήσουμε στα παιδιά για το ζήτημα του θανάτου. Και όπως συζητήσαμε και εχθές, ο θάνατος είναι το μόνο βέβαιο πράγμα ότι θα συμβεί στην ζωή μας και παρ΄ όλα αυτά παραδοσιακά προσπαθούμε να τον ξορκίσουμε.

Εμείς όμως, που πιστεύουμε ότι τα παιδιά μας πρέπει να αποκτήσουν “παιδεία θανάτου” (ώστε να μπορούν να διαχειριστούν το σοκ της απώλειας που δυστυχώς πολλές φορές θα κληθούν να βιώσουν στην ζωή τους), επιλέγουμε να τους μιλήσουμε για αυτό. Και το συγκεκριμένο βιβλίο είναι, πιστέψτε μας, μία εξαιρετική αφορμή. Όλες οι μαμάδες που το διάβασαν στα παιδιά τους, μόνο θετικά σχόλια είχαν να κάνουν για την αντίδραση τους.

Και εν πάσει περιπτώσει, είναι και ένα υπέροχο ποίημα (και τραγούδι!)

….το παραμύθι πάντα είναι το πρόσχημα, τα παιδιά και η μαγεία της ζωής, η ουσία…*

Στην χθεσινή μας συνάντηση είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε στην Λέσχη Ανάγνωσης την συγγραφέα κα Ελένη Γκίκα, μια που ένα από τα δύο βιβλία για τα οποία συζητήσαμε ήταν “Το Μυστικό της Μαγικής Τσαγιέρας” από τις εκδόσεις Καλέντη.

Το βιβλίο (μια εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση) είναι ένα παραμύθι “για το θαύμα της τέχνης“, καθώς οι 17 τσαγιέρες της μικρής Νεφέλης “ταξιδεύουν για να τη βρουν από μακριά, παίρνουν χρώμα και σχήμα και άρωμα στο χαρτί, διασχίζουν τον χρόνο και τον χώρο και διαβάζουν τις σκέψεις και τα όνειρα των ανθρώπων“. Ενα βιβλίο ρομαντικό και ίσως λίγο “κοριτσίστικο”, όπως επεσήμαναν (νομίζω…) η Ελίνα και η Αλια, ικανο όμως να ταξιδεψει μαγικά τα παιδιά σε 17 διαφορετικά μέρη του κόσμου και σε ισάριθμους πολιτισμούς (με την βοήθεια και της υπέροχης εικονογράφησης φυσικά!)

Βέβαια, όπως είπε και η κα Γκίκα *, “το παραμύθι πάντα είναι το πρόσχημα, τα παιδιά και η μαγεία της ζωής είναι η ουσία“. Και η ουσία από την πολύ όμορφη συζήτηση που είχαμε εχθές είναι ότι τα μικρά παιδιά έχουν εξαιρετικό αισθητήριο, μπορούν να ξεχωρίσουν το αξιόλογο και ξερουν πολύ καλά τι τους αρέσει. Εάν εμείς φροντίζουμε να τους δημιουργούμε ποιοτικά βιωματικά ερεθίσματα και μετά απλώς να τα αφήνουμε ανεπηρέαστα να επιλέξουν, οι πιθανότητες είναι ότι θα ανακαλύψουν και θα χαρούν από μόνα τους τις ομορφιές της τέχνης και της ζωής. Εαν αντιθετως εμείς αρχίζουμε τις βαρετές οδηγίες, τις υποδείξεις και τα πρέπει,  το αποτέλεσμα μάλλον θα είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο.

Αυτά και πολλά-πολλά άλλα είπαμε τις 2.30περίπου ώρες που περάσαμε μαζί. Και νομίζω πως, όταν τελικά αποχωριστήκαμε λίγο πριν τις 9 μμ, όλοι είχαμε την αισθηση ότι μοιραστήκαμε μια όμορφη εμπειρία λόγου, ότι συμμετείχαμε σε μία διαδικασία κάθαρσης από τις μικρότητες και την τραγικότητα των ημερών. Ελένη, σε ευχαριστούμε που μας έκανες την τιμή!

Το δεύτερο βιβλίο για το οποίο συζητήσαμε εχθές ήταν “Ο θυμωμένος Αρθουρ” της Hiawyn Oram από τις εκδόσεις Ρωσση, ένα βιβλίο για τον παιδικό θυμό.  Διθυραμβικά ήταν τα σχόλια των μαμάδων για αυτό το σουρεαλιστικό βιβλίο που με τρόπο βγαλμένο κατ΄ευθείαν από τον Ιονέσκο δείχνει στα παιδιά το μάταιο της οργής. Είναι καταπληκτικό το κλείσιμο της ιστορίας:

“Γιατί θύμωσα τόσο πολύ;” σκέφτηκε (ο Αρθουρ). Και δεν μπορούσε να θυμηθεί. Εσείς μπορείτε; “

Οι γονείς δεν μπορούσαμε, τα παιδιά μας όμως αποδειχθηκε ότι μπορούσαν πολύ καλά να θυμηθούν!! Το βιβλίο πάντως “δουλεύει¨ και αν κάποιος γονιός έχει αμφιβολία, η Ασπασία σίγουρα μπορεί να τον διαβεβαιώσει για την αποτελεσματικότητα του!

ένα υπέροχο Παραμύθι και το Μαγικό Σπίτι του Μπαμπά

Στην συνάντηση της 24ης Ιανουαρίου συζητήσαμε για άλλα δύο πολύ ενδιαφέροντα βιβλία και ανακαλύψαμε πάλι ένα μικρό διαμάντι…

“Το Παραμύθι της Μουσικής” της Βασιλικής Νευροκοπλή, εκδόσεις Λιβάνη

“Μια φορά κι έναν καιρό, στη Μαρώνεια της Θράκης γεννιέται η Θεοδώρα, ένα κορίτσι διαφορετικό από τα άλλα. Η διαφορετικότητά της ξεκινά από το γεγονός ότι είναι τυφλή. Αυτό όμως την κάνει να αντιλαμβάνεται και να αισθάνεται τον κόσμο με τρόπο μοναδικό, μέσα από τις άλλες αισθήσεις της, και κυρίως μέσα από την ακοή.  Έτσι, αποκτά ιδιαίτερη σχέση με τους ήχους και τη σιωπή. Η σχέση της με τους ήχους την οδηγεί στην αγάπη για τη μουσική. Η σχέση της με τη σιωπή με τον καιρό θα την κάνει σοφή.”

Ενα καταπληκτικό βιβλίο που ανακαλύψαμε με υπόδειξη (πάλι) της Ολυμπίας. Υπέροχη αισθητική, εικονογράφηση που παραπέμπει στην βυζαντινή αγιογραφική παράδοση και ένα λυρικό κείμενο που μαγεύει. Η Θεοδώρα, που ειναι εκ γενετής τυφλή, ανακαλύπτει την μαγεία της μουσικής και μαζί της ταξιδεύει στην απέραντη ομορφιά του κόσμου. Με τα μάτια της ψυχής ανακαλύπτει τα θαύματα της πλάσης – ώσπου στο τέλος του ταξιδιού την περιμένει η αληθινή αγάπη.

Μέσα από το (μεγάλο έιναι η αλήθεια) κείμενο ξεδιπλώνονται πολλοί δρόμοι, πολλά διαφορετικά ερεθίσματα για τα παιδια και τους γονείς να εξερευνήσουν και να περιπλανηθούν. Αναφορές στην ιστορία, στην παράδοση, στις αξίες της ζωής – μα πάνω απ’ όλα στην μαγεία της μουσικής, στην μαγεία της κάθε διαφορετικής μουσικής, του κάθε διαφορετικού οργάνου και του κάθε διαφορετικού λαού…

Ενα βιβλίο που το συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Δεν χρειάζεται να το διαβάσετε γραμμικά στα παιδιά, η κάθε του σελίδα είναι και μία μικρή ιστορία που μπορεί να σας χαρίσει πολλά-πολλά βράδυα αναγνωστικής απόλαυσης. Μήνες και χρόνια μπορεί κανείς να περιπλανιέται και να επανέρχεται σε αυτό το μικρό διαμάντι, μια ελληνική εκδοχή θα έλεγα των παραμυθιών του Σεβάχ που δεν τελειώνουν ποτέ…. Μπράβο!

Εντελώς σε άλλη κατέυθυνση το άλλο βιβλίο που διαβάσαμε, το “Στο σπίτι του μπαμπά” της Κίρι Λάιτφουτ από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιλέξαμε συνειδητά αυτό το βιβλίο καθώς θέλαμε να διαβάσουμε και ένα βιβλίο που πραγματεύεται το ζήτημα του χωρισμού των γονέων.  Διαβάσαμε λοιπόν για τα παιδιά που ζουν με την μαμά και που κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο επισκέπτονται το μαγικό σπίτι του μπαμπά τους. Εκεί συμβαίνουν καταπληκτικά πράγματα γιατί ο μπαμπάς έιναι ένας υπέροχος ευζωιστής και το σπίτι του ένα μαγικό λούνα-παρκ. Ολα τα όμορφα συμβαίνουν εκέι, δεν υπάρχουν απαγορεύσεις και τα παιδιά διασκεδάζουν με τρέλα και συνειδητοποιούν πόσο πολύ τα αγαπάει (και) ο μπαμπάς και πόσο το σπίτι του είναι (και) δικό τους σπίτι….

Σίγουρα μια πολύ θετική προσέγγιση του ζητήματος, προσανατολισμένη θα λέγαμε όμως στην αρκετά ειδική κατάσταση όπου τα παιδιά που ζουν με την μαμά θα πρέπει να συμφιλιωθούν και με την ιδέα της επίσκεψης στο σπίτι του μπαμπά, όποτε αυτή γίνεται. Γιατί αλλιώς ειδομένο το βιβλίο, μπορεί να πει κανείς οτι περνάει το μήνυμα ότι ο μπαμπάς είναι ένας sui generis μποέμ τύπος που μαζι του επιτρέπονται τα πάντα! Ενώ με τη μαμά….

(και για αυτό αλλά και για το προηγούμενο βιβλίο διαβάστε στα σχόλια το ξεκαρδιστικό κείμενο της Δέσποινας, μαμάς του Νέστορος!)

ΥΓ. Στην επόμενη συνάντηση της 14ης Φεβρουαρίου θα είναι κοντά μας και η συγγραφέας κα Ελένη Γκίκα για να συζητήσουμε για το τελευταίο της βιβλίο “Το Μυστικό της Μαγικής Τσαγιέρας”! Μην λείψει κανεις!!

Δυο ενδιαφέροντα βιβλια για την διαφορετικοτητα

Στην συνάντηση της 20ης Δεκεμβρίου συζητήσαμε, όπως είχαμε σχεδιάσει, για δύο μάλλον ειδικά βιβλία που προκάλεσαν στην ομάδα ποικίλες αντιδράσεις:

1. Ο γίγαντας και τα πουλιά, Ghislaine Biondi, Rebecca Dautremer, εκδ. Αίσωπος, 2001

Μία συνειδητή μας επιλογή για να προσεγγίσουμε με τα παιδιά το θέμα της διαφορετικότητας. Ο γίγαντας Ροδόλφος που λόγω του μεγέθους του δεν μπορεί να ζήσει με τους άλλους ανθρώπους, αναγκάζεται να πάει να μείνει ολομόναχος σε ένα μακρινό δάσος – χωρίς φίλους. Εκεί όμως φίλοι του καλοί γίνονται τα πουλιά, που μέσα στο τεράστιο σώμα του βρίσκουν ζεστασιά και ασφάλεια. Ετσι, απολαμβάνοντας την παρέα και την αποδοχή τους, στο τέλος ο Ροδόλφος γίνεται και αυτός χαρούμενος και ευτυχισμένος.

Μια ιστορία που μπορεί να προξένησε δυνατά συναισθήματα σε κάποια παιδιά (π.χ. ο Αλκίνοος βίωσε έντονα και αρνητικά την μοναξιά του Ροδόλφου) αλλά δεν τα άφησε αδιάφορα. Αυτές όμως είναι συνειδητές και ισως και αναμενόμενες αντιδράσεις, αφού μια τέτοια ιστορία μοιραία αναγκάζει τα παιδιά να έλθουν αντιμέτωπα με κάποιους από τους φόβους ή τις ανασφάλειες τους.

Όπως σωστά μας εξήγησε η Ολυμπία, η αξία τέτοιων βιβλίων έγκειται ακριβώς στο ότι καταφέρνουν να περάσουν με τον αποτελεσματικό τρόπο το (συγκεκαλυμμένο) μηνυμα τους στα παιδιά. Όχι διδακτικά – αλλά βιωματικά, βάζοντας τον αναγνώστη να μοιραστεί και αυτός την αγωνία, τον φόβο και την χαρά του πρωταγωνιστή.

Σίγουρα κάποιοι γονείς θα διαφωνήσουν με τα πιο πάνω – οι αντιδράσεις όμως των παιδιών, ακόμη και οι αρνητικές, αποδεικνύουν ότι η μέθοδος αυτή δουλεύει. Άλλωστε, όλοι στην Λέσχη Ανάγνωσης συμφωνούμε ότι είναι σημαντικό για τα παιδιά μας, εκτός από τα όμορφα να εκπαιδευτούν και στα άσχημα -αλλά αναπόφευκτα- της ζωής (απώλεια, χωρισμό κλπ)

2. Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας, Χρήστος Μπουλώτης, εκδ. Polaris, 2011

Ενα βιβλίο που προκάλεσε μερικές από τις πιο όμορφες ατάκες και αναλύσεις που έχουμε ακούσει στην Λέσχη!! (….δεν τις γράφουμε όμως….)

Η πραγματικά παράδοξη αγάπη ενός λευκού αλόγου για μια μοναχική, πανύψηλη λεύκα. Μια αγάπη από αυτές που δεν γνωρίζουν σύνορα και απαγορεύσεις, που όλα τα νικούν και όλα τα καταφέρνουν. Ξεκάθαρα μία ερωτική αγάπη, απόλυτη όμως και σπάνια.

Είναι αυτό θέμα κατάλληλο για τα παιδιά? θα ρωτήσει κάποιος. Φυσικά και είναι, θα έιναι η απάντηση μας.  Είναι δοσμένο όμως σωστά μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο? θα ξαναρωτήσει.  Είναι δοσμένο όμορφα και λυρικά, νομίζουμε…

“Η Παράξενη Αγάπη του Αλόγου και της Λέυκας” του Χρήστου Μπουλώτη σίγουρα δεν είναι ένα συνηθισμένο παιδικό βιβλίο. Είναι κατά αρχήν μία αφήγηση ιδιαιτέρως λυρική, φέρνει ίσως στο νου εικονες από ρώσικη ρομαντική λογοτεχνία. Δεύτερον βρίθει συμβολισμών (πολλοί από τους οποίους πιθανότατα δεν εξηγούνται εύκολα στα παιδιά). Εχει στοιχεια σουρρεαλιστικά, είναι μια εξαιρετική βάση για να χτίσει η φαντασία των παιδιών τους δικους της κόσμους. Kαι στην καινούρια έκδοση από τις εκδόσεις Polaris διαθέτει και υπέροχη εικονογράφηση.

Σε κάθε περίπτωση είναι ένα βιβλίο που, εαν ειδωθεί με τον κατάλληλο τρόπο, θα αποτελέσει ένα σίγουρο σημείο αναφοράς, μία ιστορία στην οποία παιδιά και μεγάλοι θα επανέρχονται για πολλά χρόνια, αποκωδικοποιώντας και απολαμβάνοντας σύμβολα και έννοιες.

Ενα βιβλίο επίσης που νομίζουμε ότι υπηρετεί πολύ ευσυνείδητα την ουσία της έννοιας λογοτεχνία: προσφέρει αισθητική απόλαυση, τέρπει, εμπνέει, προβληματίζει. Και το κυριότερο: προσφέρει στον αναγνώστη την δυνατότητα να τραβήξει το πέπλο της πραγματικότητας και να κρυφοκοιτάξει με αξιώσεις το φαντασιακό….

Καλές γιορτές σε όλους!!

Δύο Υπέροχα Βιβλία

Στην συνάντηση της 29ης Νοεμβρίου η ομάδα συζήτησε, όπως έιχαμε σχεδιάσει, για τον “Φεγγαροσκεπαστή” και το “Καπέλο του καλλιτέχνη“. Και τα δύο τα βρήκαμε υπέροχα, για διαφορετικούς λόγους το καθένα! Πιο αναλυτικά:

Ο Φεγγαροσκεπαστής, Έρικ Πευμπαρέτ, εκδ. Αίσωπος, 2008

Ενα ονειρικό παραμύθι, ένα πραγματικό έργο τέχνης (σημειώστε ότι και το κείμενο, αλλά και η εικονογράφηση είναι δημιουργίες του συγγραφέα και έιναι κατά την γνώμη μας αναπόσπαστα συνδεδεμένα). Ολες οι μαμάδες συμφώνησαν ότι και οι ίδιες χάρηκαν πολύ το βιβλίο, αλλά και τα παιδιά το παρακολούθησαν με μεγάλο ενδιαφέρον. Ο Λορέντζο π.χ., 2 χρονών, ταυτίστηκε με τον Τιμολέοντα ενώ ο Νέστορας, ετών 4, εμπνεύστηκε από το βιβλίο για κάνει μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση με την μαμά του σχετικά με το ζήτημα της φιλίας!

Ο “Φεγγαροσκεπαστής” λοιπόν είναι ένα ολοκλήρωμενο καλλιτεχνικό έργο που ακουμπάει επάνω στα πιο τρυφερά παιδικά (και όχι μόνο…) όνειρα. Μια εντελώς φαντασιακή ιστορία για ένα παιδί που πρασπαθούσε, και τελικά κατάφερε, να βρει τρόπο να ανέβει στο φεγγάρι. Υψηλής αισθητικής αξίας, προβάλει όμορφα τις έννοιες της συνεργασίας και της φιλίας, όπως και της αμφισβήτησης: το φεγγάρι μπορεί κάθε πρωι να κρύβεται επειδή βγαίνει ο ήλιος, μπορεί όμως και να κρύβεται γιατί ο Τιμολέων το σκεπάζει!

Η εικονογράφηση, αν και λίγο “σκοτεινή,” δένει πολύ όμορφα με το κείμενο και οι ήρωες του βιβλίου, πολύ χαρακτηριστικοί, αγγίζουν έντονα το υποσυνείδητο του παιδιού (ο Κώστας π.χ. ήθελε σώνει και καλά να μάθει γιατί ο γερο-Ναπολέων είχε τόσο μεγάλη μύτη!).

Την μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου την βρήκαμε επίσης εξαιρετική, ενώ όπως μάθαμε από την Ολυμπία το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα δέκα που έχει επιλέξει εφέτος το Υπουργείο παιδείας για να “διδαχθούν” πιλοτικά στην πρώτη τάξη κάποιων σχολείων ανά την επικράτεια.

Σίγουρα μια καλή επιλογή!

Το καπέλο του καλλιτέχνη Βαν Γκογκ,. Φίλια Δενδρινού, εκδ. Λιβάνη, 2010

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο που κατά την γνώμη μας απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες. Κυριολεκτικά σε όλες όμως! Όπως είπε και η μαμά Έφη “ευτυχώς που έχουμε παιδιά και βρίσκουμε αφορμές να διαβάσουμε τόσο ωραία βιβλία“!

Η συγγραφέας του βιβλίου έχει φτιάξει μία πολύ γλυκειά ιστορία για ένα “θλιμμένο” καπέλο που αποφασίζει κάποια στιγμή να ταξιδέψει στον κόσμο. Μέχρι να καταλήξει στον νέο του κάτοχο, τον ιδιόρρυθμο και “οξύθυμο” καλλιτέχνη Βίνσεντ Βαν Γκογκ, το καπέλο ακολουθεί μία υπέροχη ποιητική διαδρομή. Κάθε στάση της διαδρομής αυτής και ένας υπέροχος πίνακας του Βαν Γκογκ, κάθε σελίδα και ένας θαυμάσιος περίπατος στον γεμάτο χρώματα κόσμο του μεγάλου ιμπρεσσιονιστή ζωγράφου.

Παρά τις αρχικές ενστάσεις για “βιβλίο με πολύ κείμενο” και “βιβλίο για μεγαλύτερα παιδιά“, τελικά όλοι το απόλαυσαν! Ίσως μάλιστα περισσότερο και από τα παιδιά να το ευχαριστήθηκαν οι μαμάδες (η Δώρα π.χ. είπε “τι ωραία που έχουμε τώρα στο σπίτι συγκεντρωμένους σε ένα βιβλίο όλους αυτούς τους όμορφους πίνακες του Βαν Γκογκ!”).

Μετά από συζήτηση η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται “γραμμικά” στα παιδιά, ούτε είναι απαραίτητο κάθε φορά να διαβάζεται με τον ίδιο τρόπο, ή με την ίδια σειρα.

Η αξία του έγκειται στο ότι εισάγει τα παιδιά στον υπέροχο κόσμο των χρωμάτων και των οραμάτων του Βαν Γκόγκ με τρόπο έυκολο, παραμυθένιο, γλυκό. Συνδεόντας το όμορφο παραμύθι της με τους υπέροχους πίνακες, η συγγραφέας Φίλια Δενδρινού κατορθώνει να δώσει στα παιδιά όμορφες αναμνήσεις συνδεδεμένες με αυτά τα μεγάλα έργα της ζωγραφικής.

Ετσι, αργότερα, όποτε τέλος πάντων τα παιδιά έλθουν σε περεταίρω επαφή με το έργο του Βαν Γκογκ, η ουσία του έργου αυτού θα υπάρχει ήδη μέσα τους, συνειδητά και υποσυνείδητα. Και θα υπάρχει με τρόπο γλυκό, παραμυθένιο, ταπεινό. Χωρίς τον φόβο και την “απέχθεια” που προκαλεί νομοτελειακά σε όλους μας η κάθε είδους “δογματική διδασκαλία”…

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Κάθε επιπλέον γνώμη και άποψη ευπρόσδεκτη στα σχόλια!

Οι πρώτες μας επιλογές!

Λοιπόν, μετά και την δεύτερη συνάντηση μας, παραθέτω τα στοιχεία για τα πέντε βιβλία με τα οποία αποφασίσαμε αρχικά να ασχοληθούμε.

Υπενθυμίζω ότι στην επόμενη συνάντηση της 29/11/2011 αποφασίσαμε να συζητήσουμε για τα δύο πρώτα από αυτά  (Ο Φεγγαροσκεπαστής και το Καπέλο του Καλλιτέχνη), κάτι που σημαίνει φυσικά ότι θα πρέπει έως τότε να τα έχουμε διαβάσει!

1. Ο Φεγγαροσκεπαστής, Έρικ Πευμπαρέτ, εκδ. Αίσωπος, 2008

Ο μικρός Τιμολέων είναι ο καινούριος φεγγαροσκεπαστής. Μόλις πήρε το πτυχίο του από τη Μεγάλη του Κόσμου Σχολή και είναι πανέτοιμος να πιάσει δουλειά στο φεγγάρι. Απόψε κιόλας. Μόνο που μια αναποδιά θα τα χαλάσει όλα. Ο Τιμολέων πρέπει ως το χάραμα να βρει τρόπο να φτάσει στο φεγγάρι. Θα τα καταφέρει; Ένα ποιητικό παραμύθι για την δύναμη της φιλίας και της αλληλεγγύης.

Εμείς βέβαια θα το αγοράσουμε το βιβλίο, αλλά εάν θέλει κάποιος μπορεί να το διαβάσει ολόκληρο πατώντας εδώ

2. Το καπέλο του καλλιτέχνη Βαν Γκογκ,. Φίλια Δενδρινού, εκδ. Λιβάνη, 2010

Ένα ψάθινο καπέλο, ξεχασμένο επάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι, αποφασίζει να πάει να βρει την τύχη του κι αφεντικό να το φοράει. Θα χρειαστεί να ταξιδέψει μες στα τοπία του ζωγράφου Βαν Γκογκ και να μοιραστεί μαζί του τα συναισθήματα της πινελιάς του.

3.  Δε θέλω να με πάρει ο ύπνος!, Γιώτα Φώτου, εκδ. Ψυχογιός, 2011

Λέει η συγγραφέας: “Το έγραψα αναπολώντας εκείνες τις μαγικές στιγμές που κοίμιζα τα παιδιά μου τραγουδώντας τους ή λέγοντας τους ιστορίες. Τα παιδιά μου μεγάλωσαν, οι στιγμές όμως έμειναν ζωντανές στη μνήμη μου. Ελπίζω ότι μέσα από τις σελίδες του και με την απίθανη εικονογράφηση της Πωλίνας Παπανικολάου κάποια παιδάκια θα αφεθούν στην αγκαλιά του ύπνου”.

4. Ο γίγαντας και τα πουλιά, Ghislaine Biondi, Rebecca Dautremer, εκδ. Αίσωπος, 2001

Ο Ροδόλφος είναι ένας γίγαντας, ψηλός και χοντρός σε σχέση με τους γύρω του με αποτέλεσμα οι άλλοι να τον αντιμετωπίζουν ως «διαφορετικό» και να τον περιγελούν. Κυνηγημένος από μοναξιά εγκαταλείπει τη μεγάλη πόλη που τον κοροϊδεύει και καταφεύγει στη φύση. Ο Ροδόλφος εκεί γίνεται ζεστή φωλιά για ένα πουλάκι, που μεγαλώνει, κάνει οικογένεια και ζουν ευτυχισμένοι όλοι μαζί.

5. Η παράξενη αγάπη του αλόγου και της λεύκας, Χρήστος Μπουλώτης, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 1997

Η ζωή αρχίζει να χαμογελάει στη μοναχική λεύκα όταν το άσπρο άλογο εμφανίζεται στο λιβάδι. Μια παράξενη αγάπη γεννιέται, που άλλοι την κοροϊδεύουν και άλλοι τη θαυμάζουν. ‘Υστερα από ένα σωρό δοκιμασίες, όταν το ολοστρόγγυλο φεγγάρι τους χαρίζει τη μαγική χρυσόσκονη που θα τα κάνει ίδια για να χαρούν την αγάπη τους χωρίς εμπόδια, αυτά με μια φωνή θα δώσουν μιαν απάντηση ολότελα απρόσμενη.

(Αυτό το βιβλίο φοβάμαι ότι θα είναι δύσκολο να βρεθεί μια και ειναι αρκετά παλιό και τα Ελληνικά Γράμματα έχουν κλείσει πλεόν. Παρ’ όλα αυτά ας το προσπαθήσουμε…)

Γνώμες, απόψεις, ιδέες και προτάσεις ευπρόσδεκτες στα σχόλια του συγκεκριμένου ποστ.  Τα λέμε από κοντά στις 29 του μήνα!

Για να ξεκινήσουμε!

Μετά λοιπόν την πρώτη μας όμορφη συνάντηση της Τρίτης 25 Οκτωβρίου, συνοψίζω εδώ τα όσα είπαμε ώστε να μπορέσουμε να συντονιστούμε:

1. το μπλογκ αυτό θα είναι ο κύριος χώρος επικοινωνίας της ομάδας. Kαθένας από εμάς είναι ελεύθερος να προτείνει ανά πάσα στιγμή θέματα για συζήτηση ή προβληματισμό, γράφοντας απλώς ένα σχόλιο σε κάποιο πόστ που όλοι θα μπορούμε να το διαβάσουμε. Επίσης, εάν κάποιος επιθυμεί να έχει δικαιώματα διαχειριστή (administrator) στο μπλογκ  ώστε να μπορεί να ανεβάζει τα δικά του ποστ ή να διαχειρίζεται τα σχόλια, δεν έχει παρά να μου το ζητήσει.

2. όπως συμφωνήσαμε, η μεθοδολογία που θα ακολουθήσουμε στο ξεκίνημα, είναι η εξής: όποιο μέλος της ομάδας θέλει, θα προτείνει συγκεκριμένα παιδικά βιβλία για ανάγνωση. Το ίδιο επίσης θα κάνει και η Ολυμπία ως συντονίστρια και εξαιρετική γνώστης του χώρου. Για καλύτερη επικοινωνία πρότείνω όλες οι προτάσεις βιβλίων να γραφούν ως σχόλια σε αυτό εδώ το ποστ (απλως πηγαίνετε στο τέλος του κειμένου και πατήστε εκεί που λέει “γραψτε ένα σχόλιο” ή στο τετραγωνάκι αριστερά που γράφει “Comments”).

Εναλλακτικά, οποιος θέλει μπορεί να μου στείλει τις προτάσεις του με email στο info@dorothy-snot.gr και θα τις ανεβάσω εγώ.

3. Από τα βιβλία που θα προταθούν, θα επιλέξουμε στην επόμενη συνάντηση της 15ης Νοεμβρίου αυτα με τα οποία θα ασχοληθούμε. Υπενθυμίζω ότι συμφωνήσαμε αρχικά να επικεντρωθούμε σε βιβλία εικονογραφημένα, σχετικα μικρά σε μέγεθος και σίγουρα όχι μυθιστορήματα.

Πέραν των παραπάνω, οποιαδήποτε άλλη πρόταση ή ερώτηση ευπρόσδεκτη. Καλή μας αρχή!

Γιάννης