….το παραμύθι πάντα είναι το πρόσχημα, τα παιδιά και η μαγεία της ζωής, η ουσία…*
Στην χθεσινή μας συνάντηση είχαμε την τιμή να φιλοξενήσουμε στην Λέσχη Ανάγνωσης την συγγραφέα κα Ελένη Γκίκα, μια που ένα από τα δύο βιβλία για τα οποία συζητήσαμε ήταν “Το Μυστικό της Μαγικής Τσαγιέρας” από τις εκδόσεις Καλέντη.
Το βιβλίο (μια εξαιρετικά προσεγμένη έκδοση) είναι ένα παραμύθι “για το θαύμα της τέχνης“, καθώς οι 17 τσαγιέρες της μικρής Νεφέλης “ταξιδεύουν για να τη βρουν από μακριά, παίρνουν χρώμα και σχήμα και άρωμα στο χαρτί, διασχίζουν τον χρόνο και τον χώρο και διαβάζουν τις σκέψεις και τα όνειρα των ανθρώπων“. Ενα βιβλίο ρομαντικό και ίσως λίγο “κοριτσίστικο”, όπως επεσήμαναν (νομίζω…) η Ελίνα και η Αλια, ικανο όμως να ταξιδεψει μαγικά τα παιδιά σε 17 διαφορετικά μέρη του κόσμου και σε ισάριθμους πολιτισμούς (με την βοήθεια και της υπέροχης εικονογράφησης φυσικά!)
Βέβαια, όπως είπε και η κα Γκίκα *, “το παραμύθι πάντα είναι το πρόσχημα, τα παιδιά και η μαγεία της ζωής είναι η ουσία“. Και η ουσία από την πολύ όμορφη συζήτηση που είχαμε εχθές είναι ότι τα μικρά παιδιά έχουν εξαιρετικό αισθητήριο, μπορούν να ξεχωρίσουν το αξιόλογο και ξερουν πολύ καλά τι τους αρέσει. Εάν εμείς φροντίζουμε να τους δημιουργούμε ποιοτικά βιωματικά ερεθίσματα και μετά απλώς να τα αφήνουμε ανεπηρέαστα να επιλέξουν, οι πιθανότητες είναι ότι θα ανακαλύψουν και θα χαρούν από μόνα τους τις ομορφιές της τέχνης και της ζωής. Εαν αντιθετως εμείς αρχίζουμε τις βαρετές οδηγίες, τις υποδείξεις και τα πρέπει, το αποτέλεσμα μάλλον θα είναι αντίθετο από το επιδιωκόμενο.
Αυτά και πολλά-πολλά άλλα είπαμε τις 2.30περίπου ώρες που περάσαμε μαζί. Και νομίζω πως, όταν τελικά αποχωριστήκαμε λίγο πριν τις 9 μμ, όλοι είχαμε την αισθηση ότι μοιραστήκαμε μια όμορφη εμπειρία λόγου, ότι συμμετείχαμε σε μία διαδικασία κάθαρσης από τις μικρότητες και την τραγικότητα των ημερών. Ελένη, σε ευχαριστούμε που μας έκανες την τιμή!
Το δεύτερο βιβλίο για το οποίο συζητήσαμε εχθές ήταν “Ο θυμωμένος Αρθουρ” της Hiawyn Oram από τις εκδόσεις Ρωσση, ένα βιβλίο για τον παιδικό θυμό. Διθυραμβικά ήταν τα σχόλια των μαμάδων για αυτό το σουρεαλιστικό βιβλίο που με τρόπο βγαλμένο κατ΄ευθείαν από τον Ιονέσκο δείχνει στα παιδιά το μάταιο της οργής. Είναι καταπληκτικό το κλείσιμο της ιστορίας:
“Γιατί θύμωσα τόσο πολύ;” σκέφτηκε (ο Αρθουρ). Και δεν μπορούσε να θυμηθεί. Εσείς μπορείτε; “
Οι γονείς δεν μπορούσαμε, τα παιδιά μας όμως αποδειχθηκε ότι μπορούσαν πολύ καλά να θυμηθούν!! Το βιβλίο πάντως “δουλεύει¨ και αν κάποιος γονιός έχει αμφιβολία, η Ασπασία σίγουρα μπορεί να τον διαβεβαιώσει για την αποτελεσματικότητα του!
